مستراح نروند تا يقين كنند آن ورق پوسيده است . و نيز اگر تربت امام حسين ( ع ) يا پيامبر ( ص ) و ساير ائمه ( عليهم السلام ) در مستراح بيفتد و بيرون آوردن آن ممكن نباشد ، بايد تا وقتى كه يقين نكرده‌اند به كلى از بين رفته به آن مستراح نروند . و بنابر احتياط واجب فرقى نمىكند تربت از داخل قبر باشد و يا از بيرون به قصد تبرك روى قبر گذارده و سپس برداشته باشند . مسئله 156 - خوردن و آشاميدن عين نجس مثل مردار و شراب و خورانيدن آن حتى به اطفال ، حرام است بلكه بايد طفل را از خوردن آن منع نمايند ، و خوردن و آشاميدن چيزى كه نجس شده و خورانيدن آن به اشخاص بالغ و همچنين خورانيدن متنجسى كه ضرر قابل اعتنائى براى سلامت انسان دارد به اطفال ، حرام است و با عدم ضرر هم احتياط واجب ترك خورانيدن به اطفال است . ولى اگر خود طفل آن را نجس كرده و مىخورد جلوگيرى واجب نيست مگر اين‌كه ضرر مهمّى داشته باشد . مسئله 157 - فروختن و عاريه دادن چيز نجسى كه مىشود آن را آب كشيد اگر نجس بودن آن را به طرف بگويند اشكال ندارد . و اگر بدانند كه آن را در خوردن و آشاميدن و يا در نماز مثلًا به كار مىبرد بايد نجاست آن را به طرف بگويند و در غير اين صورت گفتن آن لازم نيست . مسئله 158 - اگر انسان ببيند كسى چيز نجسى را مىخورد يا با لباس نجس نماز مىخواند ، لازم نيست به او بگويد . مسئله 159 - اگر جايى از خانه يا فرش كسى نجس باشد و ببيند بدن يا لباس يا چيز ديگر كسانى كه وارد خانه او مىشوند با رطوبت بجاى نجس رسيده است لازم نيست به آنها بگويد مگر اين‌كه آنها از سكوت او بفهمند كه او اين چيزها را پاك مىداند و بدين جهت پاك بدانند . مسئله 160 - اگر صاحبخانه در بين غذا خوردن بفهمد غذا نجس است ، بايد به مهمانان بگويد . امّا اگر يكى از مهمانان بفهمد ، لازم نيست به ديگران خبر دهد . ولى چنانچه طورى با آنان معاشرت دارد ممكن است بواسطه نجس بودن آنان خود او هم نجس شود ، بايد بعد از غذا به آنان بگويد . مسئله 161 - اگر چيزى را كه عاريه كرده نجس شود ، چنانچه صاحبش آن چيز را در كارى كه شرط آن پاكى و طهارت واقعى است استعمال مىكند مثل وضو و غسل ، احتياط